บทที่ 7 เกมล่าที่เริ่มจะ 'สนุก'

"เอ๊าเด็กน้อยงอแง ร้องไห้เยๆเมื่อถูกแกล้ง"เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นด้านหน้า

"มึงจะเอายังไงกับกูหือไอ้อีริค รังแกได้แม้กระทั่งหมา มาเฟียหาพ่องเหรอ"

"ปากดีสัส"เขาคว้าเครื่องช๊อตมาจากมือของคนที่จับโซ่ เดินเข้ามาหาเจโลที่ถูกแขวนลอยอยู่

"ไหน พูดอีกทีซิ"เขามาหยุดยืนตรงหน้า เจโลถุยน้ำลายใส่โชคดีที่เขาเอี้ยวหัวหลบได้ทัน เขาเปิดเครื่องช๊อตจี้เข้าไปที่ท้องของเจโลทันที

"อ๊ากกกก"

"หึ!ปากดีสัส"เจโลไม่ถึงกับสลบแต่ชาไปทั่วร่าง

"มึง!"

"ด่าอีกสิมีปัญญาก็ด่ามา"อีริคคาบบุหรี่เอาไว้ในปาก ทอมหยิบไฟแช็คจากกระเป๋าตัวเองมาจุดให้ เขาพ่นควันใส่หน้าเจโล

"มึงจะเอาอะไรจากกู"

"แล้วตัวมึงมีอะไรให้กูเอาล่ะตอนนี้น่ะ"

"อย่ามากวนส้นตีนกู มึงหาเรื่องกูตั้งแต่อยู่ในร้านละ เป็นอะไร กูไปนอนกับแม่มึงหรือไงถึงได้เดือดขนาด อ๊ะ!"เสียงเครื่องช๊อตจี้เข้าที่ท้องเขาอีกครั้ง เจโลถึงกับหน้ามืด ความเจ็บปวดกระจายไปทั่วทั้งร่างมึนงงไปชั่วขณะ

"สัสเอ้ย อึกจะเอาไง"

"แบบนี้ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย"อีริคพยักหน้าให้ทอมเลื่อนเก้าอี้มาให้เขานั่งตรงหน้าเจโลที่ถูกแขวนอยู่บนอากาศ

"กูจะให้มึงเป็นสาย"

"ไม่เป็น อ๊ากกกกกก"เครื่องช๊อตจี้เข้าที่ท้องเขาอีกครั้งมันชาและเจ็บจนขยับตัวไม่ไหว เขาก้มหน้าลงหอบหายใจแรง

"พูดกับกูดีๆ มึงเป็นถึงตำรวจเค้าไม่ฝึกอบรมมึงหรอกเหรอว่าต้องปฏิบัติกับประชาชนยังไง"

"ประชาชนเหี้ยๆแบบมึงมันน่ายิงทิ้งมากกว่า"

"อ้อ"เขาพยักหน้าเหมือนเห็นด้วย ล้วงเอาปืนในอกเสื้อออกมาอีกครั้ง

"ยิงแบบนี้น่ะเหรอ"เขาเล็งไปที่ขาของเจโลแล้วยิงทันที

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

"ร้องเสียงดังดีนี่ หูกูเกือบหนวก ทอมเอาผ้าไปพันขามันห้ามเลือด"

"มะ ไม่ต้องยุ่ง ถ้ามึงคิดจะทรมานกูแล้วรีดข่าวอะไรฝันไปเถอะมึง"

"ถ้ากูอยากรู้อะไร กูไม่ต้องจับมดเล็กๆแบบมึงมาทรมานให้เสียเวลาหรอกน่าเจโล แต่กูจะให้มึงทำงานกับกูดังนั้นการที่กูจะสั่งสอนมึงเล็กๆน้อยๆให้เชื่อฟังเจ้านายก็คงไม่ผิด"

"ไม่ผิดก็เหี้ยละ กูเป็นเจ้าหน้าที่ มึงน่ะโจรไอ้ควาย โอ๊ยยย!"เขาเอาเครื่องช๊อตจี้เข้าที่แผลถูกยิง

"ปากดีจริงๆแล้วกูจะบอกให้นะ มึงโชคดีแค่ไหนที่กูไม่ยิงกรอกปากมึงตั้งแต่ลามถึงพ่อกูแล้วน่ะ"

"คนกากเดนแบบมึงมีพ่อกับเค้าด้วยเหรอ อุ๊กก!"ทอมชกเข้าที่ท้องทันทีเมื่อได้ยิน อีริคส่ายหน้าไปมา

"ดื้อสัส ทอมเอาเยี่ยวมากรอกปากมัน"ทอมพยักหน้าให้ลูกน้องบางคนฉี่ใส่แก้วแล้วสั่งให้คนปลดเชือกที่รั้งแขนของเจโลเอาไว้ เขาจับปากของเจโลบีบแรงจนต้องอ้าออกแล้วเทของเหลวสีเหลืองเข้าปาก เจโลทั้งดิ้นทั้งถีบแต่ไม่อาจสู้แรงไหว

"เรียกกูว่านายแล้วกูจะปล่อยมึง"

"ไม่อึก อ้วกกกกกก อ๊อก"เจโลกลั้นไม่ไหวถึงกับอาเจียนเอาน้ำเขียวๆออกมาจากกระเพาะ

"เอาหมามาตรงนี้"ซากบลูโน่ที่นอนสลบอยู่ถูกลากมาโยนโครมลงที่พื้นตรงหน้าเจโล เขาน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นสภาพของหมาตัวเองถูกทำร้าย

"มันไม่ใช่หมาไอ้อีรคิ มันเป็นเพื่อนกูไอ้เหี้ย"

"ก็ดี เพื่อนมึงก็เพื่อนมึง มันไม่ตายแต่ถ้ามึงคิดว่าชีวิตมันไม่มีค่ากูจะให้คนยิงทิ้งดีมั๊ย"

"ไอ้สัสไอ้ชาติหมา เลวชิบหาย มึงจะเอายังไงกับกูห๊ะ"

"ไม่เอาไง แค่มึงเป็นเด็กดี ไม่ดื้อกับกูและยอมรับกูเป็นนายก็พอแล้ว"

"ฝันหวานเหรอมึง กูเป็นใคร มึงเป็นใคร"

"เห้อ ทอมยิงหมาทิ้งเถอะเกกะลูกตา"สิ้นคำทอมตั้งท่าเล็งไปที่หมา เจโลรีบโถมตัวบังไอ้บลูโน่เอาไว้ทันที

"อย่าทำบ้าๆนะ"

"เอ!ดูไปมึงก็รักหมา แต่สงสัยจะรักไม่จริง เรื่องง่ายๆที่ทำแล้วรักษาชีวิตหมามึงได้มึงยังไม่ทำเลย แล้วยังเสือกพูดว่าเป็นเพื่อน"อีริคมองหน้าช้ำเลือดและเหม็นกลิ่นฉี่ด้วยดวงตาอ่อนดยนลงเล็กน้อย คนแบบนี้แหละที่เขาอยากได้มาไว้ข้างตัว ลองถ้าเอามาเป็นลูกน้องได้ คนๆนี้คงทุ่มทุกอย่างเพื่อปกป้องนายตัวเองแน่ๆ

"ว่าไงล่ะ นับหนึ่งถึงสามไม่เอากูยิงนะ"

"เออ มึงจะเอาไงว่ามาจะให้กูทำอะไร"

"ก็แค่นั้นแหละ มึงจะลากไปลากมาให้เจ็บตัวเสียเวลาทำไม เอาตัวเขาขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยฉันรอที่ห้องอาหาร ดูแลหมาด้วย"เขาสั่งแล้วก็ลุกออกไปจากเก้าอี้เข้าไปนั่งรอในห้องอาหาร เวลาผ่านไปเกือบช่วโมงไอ้เจโลก็ยังไม่โผล่หัวออกมา

"มันทำอะไร"เขาถามทอมที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"ผมดูให้ครับนาย"ทอมกำลังจะเดินไปที่ห้องของเจโลแต่ลูกน้องอีกคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"นายครับไอ้เจโลมันฆ่าตัวตาย"เขากับทอมวิ่งแข่งกันขึ้นไปชั้นสองกลิ่นคาวเลือดฟุ้งเต็มห้อง น้ำไหลเอ่อออกมาจากห้องน้ำจนแฉะเต็มพื้น

"ตามเกรย์"ทอมรีบวิ่งลงไปข้างล่างโชคยังดีที่หมอเกรย์ยังพักผ่อนอยู่ที่พักพนักงานด้านหลัง เขารีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำสภาพของเจโลที่นอนจมอ่างเลือดดูน่าสยดสยองไม่น้อย เขารีบอุ้มร่างไร้สติของเจโลออกมาไปวางไว้บนเตียง ข้อมือสองข้างของเจโลถูกกรีดเลือดไหลไม่หยุด เนื้อตัวซีดขาวจนเหมือนซากศพ เอาเอานิ้วอังลมหายใจก็พบว่ายังมีแต่แผ่วเบามาก หมอเกรย์วิ่งเข้ามาในห้องแล้วสั่งให้คนเตรียมผ่าตัดทันที ที่บ้านเขามีทุกอย่างพร้อมสรรพนั่นรวมถึงห้องผ่าตัดขนาดย่อมอุปกรณ์ครบครันด้วย

"เลือดเตรียมเลือดด้วย คุณเจโลเลือดกรุ๊ปบี ขอคนมาช่วยผมด้วยหนึ่งคน แบกคุณเจโลเข้าห้องผ่าตัดด่วน"เสียงสั่งการวุ่นวายไปทั่ว เขาทรุดตัวลงนั่งขอบเตียงขาวที่ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดง มองความวุ่นวายภายในห้องแล้วถอนใจ

"แม่งเอ้ย มึงนี่มันสุดจริงๆ แบบนี้สิถึงจะสนุก"เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับแววตาแห่งความสนุก นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เจอใครให้ต้องปราบขนาดนี้